نامه یک معلم

طي ماههاي اخير اخبار متعددي منتشر شد مبني بر اينكه حقوق و مزاياي معلمان به دفعات افزايش يافته و مردم عزيز ميهن شايد اكنون گمان كنند كه واقعا معلمان در رفاه و آسايش كامل به سر مي برند و حقوقشان در حد و اندازه يك زندگي آبرومندانه است.

بايد به اطلاعتان رسانم كه چنين موضوعي مطلقا صحت ندارد و بنده يك دبير با حدود بيست سال سابقه هستم و مدرك فوق ليسانس هم دارم و سالها نيز در مدارس روستايي و در بدترين شرايط تدريس كرده ام جواني و زندگيم را گذاشته ام اما اكنون فقط خدا را شكر مي كنم كه در آن سختيها و مرارتهايي كه بخاطر آموزش بچه هاي مردم كشيده ام جانم را نگهبان بوده و مرا از مشكلات نجات داده است و گرنه اعلام ميزان حقوق و مزايايي كه از دولت مي گيرم براي بسياري باورنكردني است.

با اين حال هنوز شرم دارم كه به بچه ام وعده يك خوراكي يا اسباب بازي مناسب را بدهم زيرا بخش زيادي از حقوق من بابت اقساط بانك و مخارج اوليه مي رود و توان يك مسافرت تفريحي نيز ندارم و و اقعا جز شرمندگي پيش زن و بچه ام هيچ خاطره ديگري از زندگي ندارم.

تنها دلخوشي من اين است كه دانش آموزانم را مي بينم و مرا مورد احترام قرار مي دهند كه اين هم نسبت به گذشته خيلي كمتر شده و در بعضي واقع برخوردشان توهين آميز هم هست.
از دولت تقاضا دارم خودش را به جاي ما بگذارد و برنامه زندگي ما را حساب كند كه واقعا با تطف خداوند كريم زنده ايم.
دريافتي خالص من پس از وضع كسورات از قبيل حق بيمه ، ماليات سنگين و حق بازنشستگي تقريبا چهارصدهزار تومان است كه پس از پرداخت اقساط مسكن و ... واقعا ادامه زندگي سخت و دشوار مي شود.
با اين حال خدا را شاكرم و فقط از مردم عزيز درخواست مي كنم به اخباري كه مرتبا در صدا و سيما پخش مي شود مبني بر پرداخت اضافه حقوق يا مطالبات معلمان به هيچ عنوان اعتنا نكنند. تا به حال درددل هيچكدام از معلمان از تلويزيون پخش نشده است.
 
                            منبع : http://www.asriran.com/fa/pages/?cid=55108