روز کدام معلم ؟

در تقویم ها ی مان 12 اردیبهشت سالهاست به نام روز معلم نامگذاری شده است . سالروز شهادت جانگداز معلمی بزرگ و کم نظیر ؛ شهید بزرگوار استاد مرتضی مطهری که امام مان فرمود « پاره تن من بود » . انسان وارسته ای که سالها به همراه همرزم فرزانه اش استاد دکتر علی شریعتی به روشنگری و جهاد در راه پرورش نسل انقلاب همت گماشت . یادشان گرامی باد .

اما لازم است به نکاتی نیز توجه کنیم :

12 اردیبهشت روز کدام معلم است و اصولا به کدام معلم باید این روز را تبریک گفت ؟

·        به معلمی که پس از تعطیلی مدرسه مجبور است جهت گذران یک زندگی معمولی به مسافرکشی بپردازد ؟

·        به معلمی که حق الزحمه ومطالبات به حق اش حکم ارثیه پدری حضرات پشت میز نشین را دارد ؟

·    به معلمی که برای دریافت حداقل حقوق مادی و معنوی اش راهی جز اعتراض و اعتصاب برایش باقی نمی گذارند ؟

·     به معلمی که در مسیر برگشت به خانه ناپدید می شود  و بی خبر از خانواده در پشت دیوارهای بلند سلول انفرادی ساعتها و روزها باید در انتظار بنشیند ؟

·        .....

آیا رفتاری که امروز با این قشر شریف می شود بجاست ؟

آنها که در امور فرهنگ و آموزش و پرورش این مرز و بوم تصمیم گیرند نمی خواهند از خواب خوش بیدار شوند ؟ آیا نتایج انتخابات مرحله دوم مجلس و حضور سرد و بسیار کم مردم نباید تلنگری باشد تا مدعیان عدالت کمی به خود آیند ؟ باید پرسید « فاین تذهبون »

در چنین روزگاری و با چنین شرایطی باید به این فکر کرد که بهتر است روزی به اسم معلم نداشته باشیم حال که چنین روزی تنها و تنها بهانه ای است برای زدن حرف های رنگی و دادن وعده های دروغ . حال که  تجمع معلمان برای بزرگداشت روزشان آنچنان هراس آور شده که بایستی نیروهای امنیتی بسیج شوند و و بزرگداشت شیخ صدوق بهانه ای شود برای محدود و محصور کردن صدای ناله ( و نه فریاد ) معلمان ؟ حال که دین و شخصیت بزرگی چون شیخ صدوق نیز ابزار شده اند برای خفه کردن حداقل صدای هل من ناصر مظلومان عرصه فرهنگ ؛ جای بزرگانی چون شهید بهشتی خالی است که فریاد زند : این رفتار ماکیاولیست هاست نه منش علویان و جای شریعتی خالی است که چنین رفتارهائی را از مصادیق تشیع صفوی بداند که تشیع علوی منزه است از هر چه مکر و حیله و دروغ و ریا .