فرهنگ نامـه

آموزش و پرورش و حقوق معلمان آمریکایی

peyman46 — Mon, 28 Dec 2009 11:55:18 GMT

باراک اوباما / جسارت امید ( ترجمه ابوالحسن تهامی - انتشارات نگاه ) :

در 2005 به دیدار از دبیرستانی از محله های جنوبی شیکاگو رفتم که بیشترین دانش آموزان آن سیاهپوست بودند. کارکنان من با دبیران آنجا دیدار کرده و از آنها خواسته بودند که همایشی را با شاگردان در تالار دبیرستان ترتیب دهند. نمایندگان هر کلاس هفته ها وقت صرف کرده نتیجه گرفته بودند همشاگردی هاشان دوست دارند چه مسایلی از من به صورت یک رشته سوال پرسیده شود.

وقتی دور هم نشستیم آنها از خشونت در محلات گفتند، از کمبود کامپیوتر در کلاس هاشان صحبت کردند. اما گلایه اصلی شان این بود: چون در ناحیه کمبود معلم است، معلم ها نیم روزه به این مدرسه می آیند و مدرسه ساعت 1:30 تعطیل می شود و چون وقت کافی نیست آزمایشگاه علوم و ساعت های زبان خارجه حذف شده اند.

همه از من پرسیدند که چرا باید مدرسه ما نصفه و نیمه باشد؟ شاید کسی دوست ندارد که ما اصلا به کالج برویم! آنها مدرسه های بیشتر می خواهند.

ما دیگر عادت کرده ایم که بچه های سیاهپوست و لاتین تبار از چنان آموزشی برخوردار نشوند که بتوانند در میدان اقتصادی کهنه رقابت کنند، چه رسد به رقابت در عصر اطلاعات. اما مشکل آموزشی ما به محله های کم درآمد محدود نمی شود. میزان ترک تحصیل در دبیرستان های آمریکا از هر کشور دیگر در جهان صنعتی بیشتر است. وقتی در سالهای بالاتر می روند، دبیرستانی های آمریکا در درس های ریاضیات و علوم نمره های بسیار پایین تری از همتایانشان در کشورهای خارجی می گیرند. نیمی از نوجوانان ما حساب ساده برخه و کسر را نمی توانند درک کنند. نیمی از بچه های 9 ساله ما عمل های ضرب و بخش را نمی دانند. و اگرچه امروزه بیش از هر زمان دیگری داوطلب کنکور ورود به کالج داریم، فقط 22 درصد آنها دانشی در حد کالج برای انگلیسی و ریاضیات و علوم دارند.

هیچ باور ندارم که وظیفه تغییر این آمار فقط و فقط به عهده دولت است، پدران و مادران هم وظیفه دارند که شوق علم آموزی و کوشش بسیار را در وجود فرزندانشان بریزند. اما پدران و مادران از دولت توقع دارند که دولت هم در امر آموزش و پرورش از نقش پدری و نقش مادری خود غافل نباشد و مدارس دولتی کار را با معلمان خوب در اختیار شهروندانش بگذارد.

متاسفانه، به جای نوسازی و اصلاحات متهورانه در مدارس، اصلاحات از آن نوع که شاگرد سیاهپوست مدرسه شیکاگو را چنان قابلیت دهد که بتواند برای گرفتن شغلی در گوگل با دیگران رقابت کند، نزدیک به دو دهه است که دولت ها رنگی به در و دیوار زده اند و از لک و لک کردن بچه ها در مدارس اظهار رضایت کرده اند. این بی اعتنایی ها بخشی به دلیل جنگی است ایدئولوژیک که به دلیل کهنگی زمان نبردشان سپری شده، ولی هنوز میان دو حزب جریان دارد. بسیاری از محافظه کاران در مدارس دولتی را دیوان سالاری های ناخوشایند و اتحادیه های معلمان باعث شده اند؛ و تنها راه این است که انحصار دولت بر آموزش و پرورش را از میان برداشت و کالابرگ یارانه توزیع کرد. در همین زمان آنها که در جناح چپ قرار دارند از وضع موجوع دفاع ناپذیر دفاع می کنند و عقیده دارند که صرف پول بیشتر به بهبود نتیجه آموزش کمک خواهد کرد.

این دو تصور هر دو نادرست اند. البته پول در آموزش اهمیت دارد، که اگر جز این بود خانواده ها برای سکونت در مناطق با مدارس خوب سر و دست نمی شکستند و اجاره های گزاف نمی دادند. پول می تواند به جای کتاب های تاریخ مصرف گذشته، کتاب های به روز در اختیار دانش آموزان بگذارد، کلاس های جدید بسازد که ازدحام شاگرد در کلاس کمتر شود و معلمان بیشتر و باسوادتر استخدام کند. انکار نمی توان کرد که مشکل بیشتر مدارس امروز به بودجه آنها بستگی دارد.

در نتیجه ما باید بفهمیم به چه اصلاحاتی باید دست بزنیم که از رهگذر آن بیشترین سود به شاگردان برسد، باید بودجه کافی گذاشت و باید طراحی برنامه ای آموزشی که فراگیر و منسجم و جذاب باشد که بر ریاضیات، علوم و ادبیات و ساعت های طولانی تر و روزهایی بیشتر در هفته تاکید داشته باشد تا فهم و فراگیری درس ها برای شاگردان امکان پذیر شود؛ باید هر کودک از آموزش پیش دبستانی برخوردار باشد، تا در نخستین روز درس دبستانی از دیگران عقب نباشد. برنامه هایی برای ارزیابی که بر اساس آن بتوان چگونگی فراگیری هر شاگرد را بررسی کرد؛ و استخدام معلمان با کفایت، و آموزش مواد درسی به آنها برای انتقال به شاگردان.

در نکته آخر، یعنی استخدام معلمان با کفایت، باید دقت بسیار کرد.

بررسی های اخیر نشان داده اند که مهمترین عاملی که در موفقیت شاگردان تاثیر ارد نه رنگ پوست آنهاست و نه این که از چه نژاد و کشوری اند، مهم ترین عامل یادگیری، معلم خوب است. متاسفانه امروزه در بسیاری از مدارس ما معلمان بی تجربه مشغول کارند، و برای تدریس موادی که درس می دهند آموزش لازم را نگرفته اند، و گاه این نوع معلمان تمامی کادر آموزش مدرسه ای را تشکیل می دهند. و باید گفت که این وضع روز به روز بدتر می شود: هر ساله اداره های آموزش هزاران معلم کارآزموده را بازنشسته می کنند و معلمان جدید و بی تجره را به مدارس می فرستند.

من نمی خواهم بگویم که برای معلمی شوقی و دل بستگی ای وجود ندارد؛ بسیار می بینم جوانانی را که از کالج های معتبر فارغ التحصیل شده اند و تا پیدا کردن کاری مناسب دو سال قرارداد بسته اند که رشته خود را در دبیرستان ها تدریس کنند و اغلب هم به دبیرستان های پایین شهر رفته اند. این گونه جوانانی را که دیده ام همه از تدریس لذت برده آن را شغلی با پاداش نیک توصیف کرده اند. شاگردان شان از خلاقیت و شوق بسیار آنان سود می برند؛ اما در پایان دو سال یا شغلی دیگر یافته اند و یا به دبیرستان های بالا شهری منتقل شده اند- که این نتیجه دستمزد پایین است؛ این نتیجه نبود پشتیبانی از دیوان سالاری آموزش است؛ این، القاء احساس کناره گیری و تنهایی است.

اگر ما برای ساختن سامانه مدرسه قرن بیست و یکم جدی هستیم، باید که شغل معلمی را جدی بگیریم. برای این کار باید پیچ و خم اداری یا فرایند صدور گواهی نامه ها را تغییر بدهیم؛ باید به دانشجویی که مثلا، شیمی می خواند و می خواهد دبیری کند تا برای اتمام رشته اش پولی تهیه کند، اجازه این کار را بدهیم؛ باید این گونه تازه استخدام شده ها را در کنار معلمان قدیمی تر بگذریم تا احساس تنهایی از میان برود؛ و باید به معلمان آزموده فرصت بدهیم که با قدرت بیشتری کلاسشان را اداره کنند.

این به معنای آن است که به معلمان دستمزدی بدهیم که واقعا شایستگی دریافتش را دارند. هیچ دلیلی ندارد که معلمی تجربه اندوخته و توانا دستمزد سالیانه اش به یکصد هزار دلار نرسد.

معلمان با تجربه و توانای رشته های حیاتی آموزش مانند علوم و ریاضیات که در شادترین سالهای جوانی اند و آماده اند تا در دور افتاده ترین مدارس درس بدهند، دستمزد سالیانه شان باید حتی از یکصد هزار دلار هم بیشتر باشد.

فقط یک شرط وجود دارد، در ازاء دستمزد خود، معلمان باید مسوولیت چگونگی تدریس شان را بپذیرند و ادرات آموزش نواحی هم باید برای اخراج معلمان بی کفایت اختیارات بیشتری داشته باشند.

تا این زمان اتحادیه معلمان تفکر دستمزد بر اساس شایستگی را نپذیرفته است و استدلال شان این است که این کار ممکن است تعیین میزان دستمزد به حب و بغض مدیران مدارس ارتباط بدهد. اتحادیه معلمان همچنین استدلال می کنند که بیشترینه اداره های آموزش نواحی، تست ممکن است وابستگی بسیار به عواملی خارج از کنترل معلم داشته باشد، مثلا به شاگردان فقیر یا نیازمند در کلاس های درس شان- و من با این استدلال موافقم.

اما این ها مسایل غیرقابل حلی نیستند. همکاری اتحادیه معلمان، با ادرارات آموزش ایالتی و محلی می تواند به ابداع شیوه ای بینجامد که بر اساس آن بتوان چگونگی آموزش معلمان را سنجید، شیوه ای که اطلاعات برگرفته از تست را با شواهد در هم بیامیزد (بیشتر معلمان با دقت بسیار می توانند به شما بگویند که در مدرسه شان کدام معلم خوب است و کدام معلم بد). و از این طریق معلمان بی کفایت را به شاگردانی که شیفته یاد گرفتن اند تحمیل نمی کنیم.

در واقع، اگر ما عزم آن را داریم که برای تحول مدارس مان سرمایه لازم را هزینه کنیم، قبلا باید خود را بیازماییم و از خود بپرسیم که آیا باور داریم که: هر بچه ای می تواند بیاموزد؟ اخیرا فرصتی دست داد و من از دبستانی در شیکاگو دیدار کردم. این دبستان تا چندی پیش از هر لحاظ نسبت به دبستان های دیگر در پله آخر نردبان، یا پایین ترین رتبه، قرار داشت و اکنون می کوشید که وضع را دیگرگون کند. به هنگام صحبت با یکی از معلمان جوان، آن خانم، به اصطلاح "این بچه ها" اشاره کرد، اصطلاحی که مانند عوارض یک بیماری مهلک از آن نام برده می شود و جامعه هر مشکل لاعلاجی دارد به گردن "این بچه ها" می اندازد. "این بچه ها" چیز یاد بگیر نیستند، "این بچه ها"درسخوان نمی شوند، "این بچه ها با خصلت خشونت بزرگ شده اند"، "این بچه ها خیلی عقب مانده هستند".

"وقتی این اصطلاح رو می شنوم، دیوانه می شم،" خانم معلم جوان گفت، "به اینها نباید گفت این بچه ها، باید گفت، بچه های ما."

اگر ما همه بچه های دیگران را بچه های خودمان بدانیم عملکرد اقتصاد آمریکا در آینده بهتر خواهد شد.

منبع : http://www.asriran.com/fa/pages/?cid=91651

اعطای 200 مجوز مدرسه از سوی علی احمدی به معاونانش

peyman46 — Tue, 15 Dec 2009 12:47:06 GMT

مجلس در پی بررسی تخلف در آموزش و پرورش

اگرچه علیرضا علی احمدی از کابینه دوم محمود احمدی نژاد کنار گذاشته شد اما به فاصله چند ماه پس از دوری او از دولت، گزارش هایی از تخلفات این وزیر آموزش و پرورش دولت اول محمود احمدی نژاد به گوش می خورد. بنابراخبار علی احمدی در آخرین روزهای فعالیت خود مجوز راه اندازی 200 مدرسه غیر دولتی را برای معاونان خویش صادر کرده است.

به گزارش فرارو، وزارت آموزش و پروش یکی از جنجالی ترین حوزه های کاری محمود احمدی نژاد در دولت نهم بود. چه اینکه انجمن صنفی معلمان بارها به خاطر وضعیت بد معلمان دست به اعتصاب زده و تجمعات اعتراضی ای را در مقابل مجلس سازماندهی کرد.

به هر تقدیر اما مشکلات وخیم وزارت آموزش و پرورش سبب شد که محمود فرشیدی، اولین وزیر آموزش و پرورش محمود احمدی نژاد به خاطر عدم تحقق وعده هایش در آذر ماه سال 86 از سمت خود استعفا داده و با حکم احمدی نژاد، علی احمدی به عنوان سرپرست این وزارت خانه منصوب شود.

محمود احمدی نژاد به هنگام معرفی وزاری کابینه اول خود، علی احمدی را به عنوان گزینه پیشنهادی برای وزارت تعاون به مجلس معرفی کرد اما در پی عدم موفقت او برای کسب رای اعتماد نمایندگان، علی احمدی به جای وزارت تعاون راهی دانشگاه پیام نور شد تا ریاست آنرا بر عهده بگیرد.

پس از استعفای فرشیدی بخت به علی احمدی روی آورد و او پس از چندین ماه سرپرستی وزارت آموزش و پرورش، توانست وزیر این وزارت خانه شود. اما تنها پس از چند ماه از ریاست او بر این وزارت خانه نمایندگان مجلس طرح استیضاح او را در دستور کار خود قرار دادند. طرحی که هیچگاه به فرجام نرسید و علی احمدی توانست تا آخر عمر دولت نهم در سمت خود باقی بماند.

به هر صورت اما دلایل امضا کنندگان طرح استیضاح علی احمدی در نامه ای که آنها در شهریور سال 87 خطاب به رئیس مجلس نوشته بودند به شرح زیر بود:

1- غیر آموزش و پرورشی بودن نامبرده و ناتوانی در شناخت مشكل این بخش و عدم درك حساسیت بخش یاد شده با ارایه‌ی طرح غیركارشناسی چارچوب ساماندهی و مدیریت نیروی انسانی و ایجاد بحران غیرقابل كنترل در این بخش در سراسر كشور.

2- بی‌توجهی به مشكلات مالی ادارات و فرهنگیان سراسر كشور از جمله:

الف- عدم پرداخت سرانه‌ی دانش‌آموزی كلیه‌ی مدارس كشور از مهر ماه 86 تاكنون و بدهی مدارس به بازار و طرفین قرارداد و وجود نارضایتی شدید كه نمونه‌ی آن كتك‌كاری و درگیری چندی پیش رانندگان مینی‌بوس با روسای مناطق.

ب- عدم پرداخت پاداش بازنشستگی این پیشكسوتان عرصه‌ی علم و تربیت كه زحمات آنان برای همه مشخص است، گر چه بعد از مدت‌ها نصف پاداش پرداخت شده است.

ت- عدم پرداخت هزینه‌های محوریت‌ها، اضافه تدریس، هزینه‌ی خدمت و ازدواج، هزینه‌های سفر و هزینه‌ی دوره‌های آموزش ضمن خدمت، مرخصی مناطق محروم، لغو پاداش روستایی و البته ایجاد نارضایتی غیرقابل كنترل.

3- بی‌توجهی و كم‌توجهی به اجرای قوانین موجود از جمله قانون برنامه‌ی چهارم توسعه بالاخص عدم توجه و اجرای 11 بند از 14 بند ماده‌ی 52 قانون برنامه‌ی چهارم توسعه بالاخص بند واو.

4- بی‌تدبیری محض در مورد استخدام معلمان حق‌التدریس و آموزش‌یاران نهضت سوادآموزی سراسر كشور به طوری كه در مهر ماه سال جاری ناامنی مطلق در بخش آموزش و پرورش دور از انتظار نیست.

5- ناتوانی در اداره‌ی امور بخش به طوری كه حداقل 90 درصد از قشر فرهنگیان از نامبرده ناراضی هستند و بدبینی خاص نامبرده به این وزارتخانه.

علی احمدی که در زمان ریاست خود بر دانشگاه پیام نور تلاش بسیاری برای گسترش این دانشگاه انجام داده بود اما از سوی منتقدان متهم بود که کیفیت آموزش را قربانی کمیت کرده است. او اما به هر صورت توانست رای اعتماد نمایندگان مجلس را اخذ کرده و هیچگاه هم استیضاح نشد.

به هر صورت اما اکنون علی احمدی که دیگر در دولت حضور ندارد از سوی رئیس کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس متهم شده است که در آخرین روزهای فعالیت خود در اقدامی غیر قانونی مجوز راه اندازی 200 مدرسه را برای معاونان خود صادر کرده است.

علی عباسپور با بیان اینکه مجلس پیگیر این امر است تا مسائل دیگری در این زمینه که مبهم است را کشف کند، اعلام می کند که احمدی نژاد به محض اطلاع از این امر، حکم وزیر آموزش و پرورش خود را ابطال کرده است.

خبر تخلف دومین وزیر آموزش و پروش کابینه اول محمود احمدی نژاد در شرایطی مطرح شده است که چند روز پیش رئیس قوه قضائیه با انتقاد از مفاسد اقتصادی کشور گفته بود: «کارمندانی از دولت با پررویی و جسارت تمام اسناد دولتی و مالی را جعل کرده و میلیاردها پول به جیب زده‌اند، اینها باید خوف داشته باشند و امنیت برای آنها باید به عدم امنیت تبدیل شود.»

وی گفت: «عده‌ای مدعی و دنیاطلب هستند که با زیاده‌خواهی‌های خود لکه ننگی برای نظام ما به شمار می‌آیند که قابل تحمل نیست و مسوولان نظام وظیفه دارند این مساله را با جدیت پیگیری کنند.»

آیت الله صادق لاریجانی تاکید کرد: «وضع نظارت ما در عین حال که تلاش‌های زیادی شده اما در حدی نیست که مورد قبول مردم و اول از همه مورد قبول خداوند باشد. »

منبع : فرارو

در صادرات نخبه اول شدیم

peyman46 — Sat, 07 Nov 2009 12:52:11 GMT

آمار جهانی سازمان‌های بین‌المللی بدون هیچ اغماضی ایران را در نخبه فرست بودن دانشگاه‌های خارج از کشور در رتبه نخست می‌دانند.

مسئله مهاجرت نخبگان از ایران، حالا دیگر سال‌هاست که به یکی از سوژه‌های تکراری گزارش‌ها تبدیل شده است؛ اینکه سالانه تعداد زیادی از دانشجویان ایرانی برای ادامه تحصیل از کشور خارج می‌شوند و تعداد زیادی از آنها دیگر به کشور بازنمی گردند.

هرچند مسئولان وزارت علوم همیشه سعی کرده‌اند در آمارهایی که از تعداد روزافزون این مهاجرت‌ها اعلام می‌کنند، کمی چشم پوشی داشته باشند ولی این آمار جهانی سازمان‌های بین‌المللی است که بدون هیچ اغماضی ایران را در نخبه فرست بودن دانشگاه‌های خارج از کشور در رتبه نخست می‌دانند.

صندوق بین‌المللی پول گزارش داده است که سالانه بین 150 تا 180 هزار ایرانی تحصیلکرده از کشور خارج می‌شوند که به معنی خروج سالانه 50 میلیارد دلار ارز از کشور است و ایران بین 91 کشور در حال توسعه و توسعه نیافته، رتبه اول را از این نظر داراست. طبق این آمار هم‌اکنون بیش از 250 هزار مهندس و پزشک ایرانی و بیش از 170 هزار ایرانی با تحصیلات عالیه در آمریکا زندگی می‌کنند و طبق آمار رسمی اداره گذرنامه، در سال 87 روزانه 15 کارشناس ارشد، 3/2 دکترا و در مجموع 5475 نفر لیسانس از کشور مهاجرت کردند.

همین آمار را سال گذشته نیز معاون پژوهشی وزیر علوم در «اجلاس جهانی علم و فناوری در جامعه» در کیوتوی ژاپن به زبان آورده که نقل آنها توسط او نشان می‌دهد آمار مورد تأیید دولت هم هست. با این حال، آمار مدونی از خروج دانشجویانی که به قصد تحصیل کشور را ترک می‌کنند، وجود ندارد.

گاه آماری از گوشه و کنار شنیده می‌شود که نشان‌دهنده وضعیت عجولانه خروج نخبگان علمی است اما آنها نتایج یک تحقیق به هم پیوسته نیستند؛ مثلاً گفته شده است از 125 دانش‌آموزی که در المپیادهای علمی سال 1382 رتبه اول تا سوم را آورده اند، 90 نفر کشور را به قصد دانشگاه‌های آمریکایی ترک کرده‌اند یا اینکه 80 درصد فارغ‌التحصیلان مدارس استعدادهای درخشان در سراسر کشور از ایران رفته‌اند. اما از این آمار پراکنده، نتیجه چندانی حاصل نمی‌شود.

در همین مورد چندی پیش هفته‌نامه آمریکایی نیوزویک در گزارشی نوشته بود در سال 2003 موفقیت دانشجویان دانشگاه شریف در امتحانات بسیار دشوار ورودی دوره دکترای دانشکده برق دانشگاه استنفورد، مدیران این دانشگاه آمریکایی را شگفت زده کرده است و عنوان شده بود که 90 درصد دانشجویان دانشگاه شریف به خارج از کشور مهاجرت می‌کنند.

هرچندرئیس دانشگاه شریف به سرعت به این مطلب واکنش نشان داد و گفت مهاجرت 90 درصدی وجود ندارد ولی اظهارنظر‌هایی که در چند ماه گذشته مبنی بر ثبت نام دانشجویانی که از 20 دانشگاه برتر جهان بورس گرفته انددر دانشگاه شریف است، نشان‌دهنده پذیرفتن تلویحی این مسئله است که رفتن دانشجویان ایرانی و به خصوص دانشجویان دانشگاه شریف به یک بحران تبدیل شده است .

http://www.khabaronline.ir

بی ثباتی در آموزش و پرورش ، از بیرون دولت آب می خورد

peyman46 — Fri, 06 Nov 2009 10:41:18 GMT

گفت‌وگوی خبر آنلاین با سید رمضان محسن‌پور، سرپرست وزارت آموزش و پرورش

برای پیدا کردن روستای ملامحله روی نقشه ایران باید در نزدیکی‌های امیرکلای بابل به جست‌وجو پرداخت. این روستا زادگاه دکتر سید رمضان محسن‌پور سرپرست وزارت آموزش و پرورش در دولت دهم است. او حدود 2 ماه پیش و زمانی این مسئولیت را بر عهده گرفت که سوسن کشاورز رئیس آموزش و پرورش استثنایی کشور، نتوانست اعتماد نمایندگان مجلس برای تکیه زدن بر صندلی وزیر را کسب کند.

میلاد امام رضا (ع)

peyman46 — Fri, 30 Oct 2009 10:54:18 GMT

میلاد حجسته و مسعود

امام هشتم علی ابن موسی الرضا (ع)

مبارک

و با آرزوی آزادی هر چه سریع تر همکاران زندانی

بسیاری از مدارس دستورالعمل آنفلوانزا را اجرا نمی‌کنند

peyman46 — Fri, 23 Oct 2009 21:00:18 GMT

در حالی که نگرانی‌ها از گسترش بیماری آنفلوآنزای خوکی شدت گرفته و حتی این بیماری منجر به مرگ یک دانش‌آموز شده است، به گفته محمود سروش مدیر برنامه آنفلوآنزا و مراقبت‌های مرزی وزارت بهداشت، بسیاری از مدارس دستورالعمل آنفلوآنزا را اجرا نمی‌کنند، حتی برخی آموزش و پرورش استان‌ها این دستورالعمل را تکثیر نکرده و در اختیار مدیران مدارس قرار نداده‌اند.

اللهم فک کل اسیر - 3

peyman46 — Sun, 18 Oct 2009 14:17:18 GMT

با آرزوی آزادی همکار محترم محمد رضا رضائی

خود سانسوری می کنم پس می توانم باشم !!

peyman46 — Fri, 16 Oct 2009 05:02:18 GMT

یادداشتی از استاد صدیق سروستانی - وبلاگ جامعه شناسی زمینی

بسمه تعالی

بسیاری از دوستان و یاران مجازی و غیر مجازی که لطف دارند پی غام و پس غام می دهند و بر خموشی و خاموشی من خرده می گیرند و سر زنش می کنند که ” گلیم خویش از آب بیرون برده ای و غریق را رها کرده ای ” و برخی گله می کنند که یک سالی آمدی و عده ای را معتاد کردی و دکان را بستی ( البته از سر لطف مرا می نوازند و تعریف و تمجید روا می دارند که طرحی نو در انداخته بوده ای و ال و بل کرده بوده ای) و بسیاری تر از یاران و دوستان غیر مجازی و مجازی هم پس غام و پی غام می دهند که ” هش ش ش ش دار که با دم شیر می کنی بازی ” و من ، این من رنجور ، این وسط مثل دانه ی گندمی و بلکه هم دانه ی جویی ، گیر کرده ام بین دو سنگ زیرین و زبرین آسیا و نه خشت جانی دارم و نه استخوان به درد خوری از من باقی مانده که زیر یک جای وطن به زنم و چیزی را دو باره به سازم .*

یادداشتی از شیرزاد عبداللهی

peyman46 — Sun, 20 Sep 2009 21:46:18 GMT

شیرزاد عبداللهی : وبلاگ من از صفحه روزگار محو شد

از روز چهارشنبه 25 شهریور ، دوستانی که به وبلاگ یادداشت های شیرزاد عبداللهی مراجعه می کنند به جای لوگوی سابق عنوان جعلی و مسخره «خاطرات یا خطرات » را روی صفحه می بینند. برخی دوستان تصور کرده اند که اینجانب در حال بازسازی وبلاگ با قالب جدید هستم، کسانی هم تلفنی می پرسند که آیا وبلاگ شما فیلتر شده است؟

اللهم فك كل اسير - 2

peyman46 — Sun, 20 Sep 2009 16:52:29 GMT

با آرزوي آزادي همكار محترم محمد داوري