1)  يكي از آسيب‌هاي جدي كنوني كه آموزش و پرورش را دچار روزمرگي كرده، فقدان توازن نيروي انساني در آموزش و پرورش و كسري بودجه مزمني است كه وجود دارد و اصلاح نحوه ساماندهي و تخصيص نيروهاي انساني براي فعاليت‌هاي مختلف در آموزش و پرورش در قالب تنظيم يك دستورالعمل‌ 26 صفحه‌اي نيز در زمينه رفع اين آسيب صورت گرفته است.

2)  آموزش و پرورش ما در سال 76،  5/18 ميليون دانش‌آموز داشت كه اين تعداد با 900 هزار فرهنگي اداره مي‌شدند، اما امروز تعداد دانش‌آموزان به تعبيري به 14 ميليون و به تعبيري ديگر به كمتر از 5/12 ميليون نفر در بخش دولتي كاهش پيدا كرده و اين در حاليست كه تعداد فرهنگيان به يك ميليون و 250 هزار نفر افزايش پيدا كرده و از اين طريق، نسبت نيروي انساني به دانش‌آموز در آموزش و پرورش تقريبا دو برابر شده است.

3)  بالاخره اين راهي كه طي مي‌كنيم و عائله آموزش و پرورش هم همراه با شكاف بين نياز و بودجه اضافه مي‌شود، چقدر اصيل و بي‌بديل است و چقدر نياز به تجديد نظر اساسي در حوزه اداره آموزش و پرورش داريم؟

4)  البته قطعا ايجاد تغيير در هر مجموعه‌اي به طور اتوماتيك مقاومت در برابر تغيير و اما و اگرهايي دارد، اما ما كه حرفه‌مان مديريت است، مي‌گوييم، بايد تغيير را مديريت و چالش‌هاي تغيير را شناسايي و چاره‌جويي كرد، همان طور كه اكنون در طرح ساماندهي نيروي انساني چالش داريم.

5)  آموزش و پرورش اگر به همين روال ادامه دهد، منابع ملي ما را بيش از پيش خواهد بلعيد. گريزي از تغيير و تحول نيست .

6)  مي‌خواهيم آموزش و پرورش را سبك بال كنيم تا اگر كسي نمي‌تواند، حرفه معلمي را قبول داشته باشد، بتواند برود، اگر كسي از آموزش و پرورش مامور به دستگاه‌هاي ديگر است و دوست ندارد، به آموزش و پرورش متصل باشد، بتواند برود و اگر كسي به هر دليل موجه يا ناموجه، از بودن در آموزش و پرورش نارضايتي نيز دارد، او هم بتواند برود، چون كه آموزش و پرورش نيروهايي مي‌خواهد كه با عشق و صلاحيت حرفه‌اي به معلمي بپردازند و شايد شرايط بازار كار و فشار اجتماعي به گونه‌اي بوده كه هم اكنون نسبت دانش‌آموز به معلم در آموزش و پرورش دو برابر شده است.

7)  تسهيل خروج از آموزش و پرورش به طرق قانوني و توقف ورود به آموزش و پرورش براي متعادل كردن نسبت نيروي انساني به دانش‌آموز در آموزش و پرورش از اقداماتي است كه براي افزايش قدرت مانور اين دستگاه انجام مي‌شود . اگر سهم هزينه‌هاي پرسنلي آموزش و پرورش كه فقط حقوق و مزايا و حق التدريس است بتواند، از طريق دستورالعمل فوق صرفه جويي شود، آن وقت قدرت مانور آموزش و پرورش افزايش پيدا خواهد كرد.

8)  تراكم نيرو در آموزش و پرورش و توزيع نامتوازن نيرو در اين دستگاه ، دردي است كه بايد دوا شود، زيرا هم اكنون پاره‌اي از مشاغل و همچنين مناطق محروم نيرو كم دارند، اما ما در شهرهاي بزرگ و كلان‌شهرها فراوان نيرو داريم واين مي‌شود كه نيروي مازاد دفترنشين به وجود مي‌آيد.

9)  بخشنامه ساماندهي نيروي انساني مشكلي ندارد و فقط نياز به زمينه‌سازي دارد . ما اين بخشنامه را بارها با روساي سازمان‌هاي آموزش و پرورش استان‌ها و نمايندگان مجلس ، مرور كرده‌ايم و همه مي‌گويند، اين بخشنامه فقط نياز به دادن فرجه بيشتر دارد  و با طمأنينه جلو برويد. تا براي آن زمينه‌سازي شود و ما هم مورد به مورد، نشسته‌ايم و به استان‌ها تفويض اختيار كرده‌ايم كه بخشنامه را به اقتضا، هر جا كه نياز به تجديد نظر دارد، صورت جلسه كرده، تا تجديد نظر كنند، لذا در اين بخشنامه انعطاف پذيري نيز رعايت شده است.

10)متوسط تعداد دانش‌آموز در 15 هزار مدرسه داراي كمتر از 15 نفر دانش‌آموز، هشت نفر است كه اين مدارس با معلمان چند پايه اداره مي‌شوند؛ ‌ هدف ما اين بوده كه هر تعداد از اين مدارس را كه مي‌توانيم، در قالب يك مدرسه در يك روستاي مركزي تجميع كنيم، تا از اين طريق براي هر كلاس، يك معلم اختصاص داده شود و كيفيت تدريس بالا رود، اما در برخي استان‌ها عنوان كردند كه دلايلي مانند راه‌هاي صعب العبور، اختلافات فرهنگي و قوميتي و همچنين نبود وسايل نقليه مانند ميني‌بوس، مانع از اجراي اين امر مي‌شود، ما هم چون بنا را بر پوشش تحصيلي 100 درصدي گذاشته‌ايم، به استان‌ها گفتيم كه هر جا كه مي‌توانيد اين دستورالعمل‌ را اجرا كنيد و انعطاف داشته باشيد.

11)علي احمدي ادامه پرسش خبرنگاران مبني بر اين كه صورت مساله را پاك نكنيد را اين گونه پاسخ داد: خير اين نيست، صورت مساله را پاك نكرده‌ايم .

*

و اینک چند سئوال پیرامون مصاحبه فوق

·    نفس برگزاری چنین نشست هائی با رسانه ها و اطلاع رسانی در باره بخشنامه سازماندهی نیروهای انسانی و سایر مشکلات آموزش و پرورش اقدامی پسندیده است اما همانطور که رئیس محترم جمهور با اساتید و صاحب نظران اقتصادی در باب تحول اقتصادی به گفتگو می نشیند بهتر نبود وزیر محترم نیز با دعوت از معلمان و فعالان صنفی نظرات و دیدگاه های ایشان را نیز جویا می شد ؟ و اصولا بهتر نیست تصمیم گیری در باره نیروهای انسانی در وزارتخانه با مشارکت معلمان انجام شود ؟

·    هدف ارائه بخشنامه سازماندهی نیروی انسانی ، در بند 1 مصاحبه فقدان توازن نيروي انساني و كسري بودجه به عنوان يكي از آسيب‌هاي جدي كه آموزش و پرورش را دچار روزمرگي كرده ذکر شده و در بند 2 ضمن ارائه آمار عنوان شده که از سال 76 تا امسال نسبت نيروي انساني به دانش‌آموز  تقريبا دو برابر شده است.  حال این سئوالات پیش می آید که :

1)  عامل ایجاد این عدم تعادل و توازن ، مدیران تصمیم گیر در ستادهای وزارتخانه اند یا معلمان و کادر اداری مدارس ؟ و در صورتی که جذب این نیروها اقدامی به جا ، منطقی و دوراندیشانه بوده چرا و به چه علت در همان زمان اقدام به جذب بودجه لازم نشده ؟ و اصولا چرا در طول این سالها همواره کمبود نیروی آموزشی مدارس با نیروهای حق التدریس پر شده و برای جبران کمبود نیروی خدماتی در مدارس از نیروهای شرکتی استفاده شده ؟  

2)  به عنوان یک معلم چگونه می توانم این آمار را بپذیرم در شرایطی که اولاً امار دانش آموزان کلاس هایم در طول 22 سال اخیر همان تعداد ثابت 32 یا 33 نفر است و ثانیاً بجای تعدادکثیری از همکاران بازنشسته نیروی جدیدی جذب نشده ( عدم استخدام استاد کار در هنرستانها و مستخدم و کتابدار و ....).

3)  با توجه مجدد به دو مورد فوق نتیجه حاصله همان است که خود وزیر در بند 8 مصاحبه می فرمایند : « ما در شهرهاي بزرگ و كلان‌شهرها فراوان نيرو داريم واين مي‌شود كه نيروي مازاد دفترنشين به وجود مي‌آيد   » و همه خوب می دانیم که اکثر این نیروهای مازاد دفترنشين نور چشمی هائی هستند که به توصیه و سفارش های قوی !!! به مرکز منتقل شده اند .

4)  ایا بهتر نیست مقام محترم وزارت نگاهی نیز به نیروهای پشت میز نشین ستادی وزارتخانه بیاندازند و ابتدا ایشان را مشمول این سازماندهی کنند که : «  تسهيل خروج  به طرق قانوني براي متعادل كردن نسبت نيروي انساني به دانش‌آموز در آموزش و پرورش از اقداماتي است كه براي افزايش قدرت مانور اين دستگاه انجام مي‌شود  » و با این اقدام به جا و منطقی به خواسته خود برسند آنجا که می گویند  «  مي‌خواهيم آموزش و پرورش را سبك بال كنيم »  

5)  در بند 6 مصاحبه فرموده اند : « اگر كسي به هر دليل موجه يا ناموجه، از بودن در آموزش و پرورش نارضايتي نيز دارد، او هم بتواند برود » . نکته این جاست که دلیل موجه نارضایتی از اموزش و پرورش از سوی خیل عظیمی از معلمان بیان می شود که با عشق و صلاحيت حرفه‌اي به معلمي پرداخته اند . انتخاب مکرر ایشان به عنوان معلم نمونه و دریافت تشویقی از مسئولان مناطق و استانها و موفقیت چشمگیر و در خور توجه گروهی از ایشان در تدریس در مراکز آموزش عالی گواه این مدعاست . آیا وزیر محترم باز هم مدعی هستند که صورت مساله را پاک نمی کنند ؟

6)  و نهایتا عطف به بیان این موضوع که  : « ايجاد تغيير در هر مجموعه‌اي به طور اتوماتيك مقاومت در برابر تغيير و اما و اگرهايي دارد، و ما كه حرفه‌مان مديريت است، مي‌گوييم، بايد تغيير را مديريت و چالش‌هاي تغيير را شناسايي و چاره‌جويي كرد » امید است به این مطلب نیز توجه شود که در طول این سالها چالش اساسی در وزارتخانه بی توجهی عمدی و جدی مسئولان به مقاومت در برابر تغييرات غلط بوده است . آنچه امروز شاهد آنیم دست پخت کسانی است که هیچگاه مصائبی همچون راه‌هاي صعب العبور، اختلافات فرهنگي و قوميتي و همچنين نبود وسايل نقليه مانند ميني‌بوس را ندیده و نچشیده اند . همواره در اتاقهای ساکت و گرم بر صندلی های نرم تکیه داده اند ، مرغوب ترین زمین ها در بهترین نقاط  و حق الزحمه های انجنانی را دریافت کرده اند، در ویلاهای سازمانی وزارت خانه سکنی گزید ه اند  و زندگی متفاوت با معلمی داشته اند که حق التدریس آخرین امیدش برای جواب دادن به صاحب خانه و طلبکار و پرداخت اقساط متعدد و هزینه تحصیل فرزندان دانشجوی شان بوده .

آقای احمدی ما نیزبا شما موافقیم که « نياز به تجديد نظر اساسي در حوزه اداره آموزش و پرورش داريم » اما : ان الله لا یغیر ما بقوم حتی یغیر ما بانفسهم  - تجدید نظر اساسی در اداره آموزش و پرورش زمانی رخ خواهد داد که تصمیم گیران نگاه صادقانه و عادلانه به مشکلات داشته باشند و در غیر این صورت مشمول این آیه شریفه می شوند که : لم تقولون مالا تفعلون .